Grondrecht

Als het aan Hayrettin Bulan zou liggen, zou het damesmodebeeld in de Turkije de komende jaren drastisch veranderen. En dan hoeven we niet te denken aan meer hoofddoeken of lichaamsverbergende kleding. Neen, het zal dan onvermijdelijk de kant op gaan van wijde trendy jasjes, blazers, bolero's en jacks.
In sommige landen is het bezit van vuurwapens de normaalste zaak van de wereld. In de V.S., the land of the brave, is in een aantal staten zelfs sprake van vrij wapenbezit. Iedereen mag daar een wapen bezitten en een vergunning is niet nodig. Een mens moet zichzelf, zijn gezin en zijn eigendommen kunnen beschermen. Er wordt dan uitgegaan van de veronderstelling dat een groot aantal criminelen zich wel zal bedenken als ze weten dat ze meteen onder vuur kunnen komen te liggen. Nu is het vaak zo dat eerst de politie gebeld moet worden bij een overval, straatroof of aanranding waardoor de dader al verdwenen is voor de hermandad ter plekke verschijnt.
Er is onderzoek naar verricht en er zijn veel experimenten met vrij wapenbezit uitgevoerd. In de staat Florida is het sinds 1987 toegestaan om verborgen een wapen te dragen. Veel mensen zijn daar toe overgegaan en het moordcijfer is met 52% gedaald. In een plaats in Georgia werd ieder huishouden zelfs verplicht een wapen te hebben en het aantal inbraken daalde met 72%. In Orlando in Florida daalde na cursussen wapenbezit voor vrouwen het aantal verkrachtingen met 88%. Na meer vrij wapenbezit in verschillende delen van het land daalde de gewelddadige criminaliteit gemiddeld met 43%,(allemaal cijfers gepubliceerd door de FBI in 2010). Dus meer wapens minder misdaad?
Volgens schattingen zijn er in Turkije ongeveer 10 miljoen vuurwapens in privébezit in omloop op een bevolking van 78 miljoen personen. Dat betekent ongeveer 1 op 7 of 8 personen heeft de beschikking over een vuurwapen. Als we daar de kinderen onder 16 jaar niet bij rekenen is dat 1 op 4 of 5 personen die de beschikking hebben over een vuurwapen. Trekken we dan ook nog de vrouwen ervan af dan beschikt 1 op de 2 of 3 mannen over een vuurwapen.
Geweld tegen vrouwen in de thuissituatie en tegen vrouwen in het algemeen is een zeer groot probleem in Turkije. De laatste maanden is er wel erg veel aandacht voor geweest in de media maar tot concrete stappen om er daadkrachtig tegen op te treden heeft dit nog niet geleid. De minister van gezinszaken Fatma Şahin heeft beloofd er serieus werk van te maken. Maar vrouwenorganisaties zijn heel erg kwaad op haar omdat de nieuwe wetgeving waaraan de minister momenteel werkt absoluut onvoldoende zou zijn.
Hayrettin Bulan is voorzitter van de mensenrechtenorganisatie Şefkat-Der. Tijdens een demonstratie tegen geweld tegen vrouwen riep hij eind vorig jaar op om vrouwen gratis schietlessen te laten volgen en een vuistvuurwapen met vergunning te verstrekken.
Vrouwen die voor hun leven vrezen zouden dan als recht op zelfverdediging daar in een noodsituatie gebruik van kunnen maken. De staat doet te weinig, ondanks allerlei beloftes, en de politie kan onvoldoende bescherming bieden. Met een wapen kan de vrouw een mogelijke aanvaller afschrikken en kan ze zichzelf en eventueel haar kinderen beschermen.
De oproep zou min of meer symbolisch bedoeld zijn. Maar ondertussen hebben zich al duizenden vrouwen gemeld. Nog 10 miljoen vuurwapens erbij?

Onlangs tijdens een damesmodeshow van casual kleding voor het komend jaar dacht ik dat ik de lady speaker hoorde zeggen: "Busra toont hier een bolerootje van Bandolera met gevulde schouders van crêpe de Chine met veelkleurig vogelmotief. Busra is linkshandig en draagt onder haar rechter oksel een lichtkleurig zacht kalfslederen holstertje van BlackHawk. Daarin een elegant gebruiksvriendelijk pistooltje, een Astra Unceta met parelmoeren kolf."

Overgewaardeerd

Van paddenstoelen kan ik op twee manieren echt genieten. In de vrije natuur is het fantastisch om in de herfst na de eerste regenachtige dagen hier in Turkije de paddenstoelen werkelijk uit de grond te zien schieten. Hier in de heuvels en bosgebieden rondom Bodrum zijn ze dan in grote hoeveelheden aanwezig.
Een andere manier om ervan te genieten is door ze op te eten. Op verschillende manieren te bereiden en ontzettend lekker. Soms lekkerder dan een biefstuk. En dan natuurlijk vooral de wilde paddenstoelen want die smaken ook echt "wilder" dan de cultuurgenoten. In de herfst zijn ze overal volop te koop. Vrouwen en kinderen verkopen ze langs de weg en ook op de markten kan men gemakkelijk aan zijn trekken komen.
Er is ook nog een derde manier om van paddenstoelen te genieten en die bestaat ook al duizenden jaren en dat is ze te roken of te kauwen als geestverruimend middel. Dat heb ik echter tot nu toe nog nooit geprobeerd.
Over de hele wereld worden paddenstoelen genuttigd. Er bestaan honderden verschillende eetbare soorten. Maar helaas bestaan er ook een klein aantal giftige soorten. En sommigen daarvan zijn uiterst giftig en soms zelfs dodelijk.
Afgelopen herfst hebben zich hier in de buurt enkele dodelijke ongelukken voorgedaan. Ik zal in de toekomst uitermate voorzichtig zijn met wilde paddenstoelen en waarschijnlijk zal ik overgaan op cultuurvariëteiten.
Een heel bijzondere soort paddenstoel is de truffel. Ooit heb ik er in Frankrijk en in Italië weleens iets van geproefd. Maar een overweldigende indruk heeft het niet op mij gemaakt. Ik vond het toen een beetje naar oude paddenstoelen, een beetje vergaan, een beetje bedorven, zelfs een beetje muf smaken.
Ik vroeg me af truffels ook in Turkije gevonden worden. Er bestaan wel een paar honderd soorten van deze onder de grond, in symbiose met de wortels van verschillende bomen levende, bijzondere knolvormige fungus. Maar daarvan worden er in Europa geloof ik maar zeven soorten gegeten. Dat zijn o.a. de witte, de zwarte, de zomer en de winter truffel. En die groeien voor zo ver ik weet niet in Turkije. Wel groeit er in ieder geval in de buurt van Gaziantep aan de wortels van de pistachebomen een andere truffelsoort die ook wel gegeten wordt.
De truffel wordt hier in de haute cuisine natuurlijk wel gebruikt maar die wordt geïmporteerd uit Europa of uit China waar men tenslotte alles veel goedkoper kan produceren maar waarvan de kwaliteit inferieur zou zijn. De zwarte truffel uit bv. Perigord wordt wel het zwarte goud uit de keuken genoemd en de prijzen daarvan lopen in de vele duizenden euro's per kilo.
Wat ik me afvraag is of Turkse klanten van de exquise restaurants zich zouden bedenken als ze zouden weten dat de truffel in Spanje en Italië door onreine dieren als varkens en honden wordt opgespoord. De truffel schijnt een voor deze dieren interessante geur te verspreiden die overeenkomt met andostrenon, het mannelijk hormoon van een mannetjesvarken. De afgerichte zoekvarkens zijn vrouwtjes, zeugen die op die lucht afgaan. De honden zoeken naar een wild zwijn. Een paddenstoel is hun buit.
Sommige dingen moet een mens zich om een of andere reden dan maar ontzeggen. Of het nu vanwege de prijs is, of de angst op vergiftiging of misschien zelfs vanwege de religie.
Maar een portie gestoofde of gebakken (cultuur-)champignons of na de maaltijd een (chocolade) truffel bij de koffie valt toch ook niet te versmaden.

Het offer

Gambiet is een term uit het schaakspel waarbij een speler één of meerdere stukken opoffert om daardoor een betere positie te bereiken.
Meestal wordt de term gebruikt voor de benoeming van de wijze waarop een schaakpartij begonnen wordt.
Koningsgambiet of damegambiet zullen veel mensen bekend in de oren klinken. Maar zo zijn er honderden benamingen met varianten en subvarianten in de schaakliteratuur beschreven. Vaak genoemd naar de schaker die als eerste die opening op het schaakbord legde of het land waar de speelwijze bekend werd. Amerikaansgambiet, Spaansgambiet, Euwegambiet en Kasparovgambiet zijn nog een paar namen uit een enorme lijst.

Turksgambiet
Turks gambiet is de titel van een boek van de Russische schrijver Boris Akoenin in Nederlandse vertaling uit 2001. Erast Fandorin is een speurder die tijdens de Russisch-Turkse oorlog van 1877 tot 1878 een Turkse spion moet ontmaskeren. Deze spion zou een belangrijke Russische order op geheimzinnige wijze veranderd hebben waardoor de Turken een belangrijke strategische winst boekten.

Gambiet wordt soms ook als term in de politiek gebruikt. Bekend is het Gorbatsjowgambiet uit 1987 waarin hij de Amerikanen verzekert af te zien van het als eerste kernwapens in te zullen zetten. Dit offer moest in de toekomst de ultraconservatieve Amerikaanse oppositie tegen bilaterale wapenakkoorden de wind uit de zeilen nemen.

De regering van minister-president Recep Tayyip Erdoğan heeft het volgens mij op dit moment heel erg moeilijk. Het beleid zit in een impasse. De regering slaagt er niet in nieuwe wetgeving in te voeren op tal van gebieden en ondervindt binnen en buiten het parlement veel tegenwerking.
Kwesties als Ergenekon en Balyoz, mogelijke pogingen tot een staatsgreep, etteren maar door. De macht van de militairen lijkt enigszins ingeperkt maar hun druk blijft enorm. Op de achtergrond bepalen ze nog steeds voor een belangrijk deel het beleid. En criminele organisaties hebben veel meer macht dan men voor mogelijk houdt. Ze zijn in staat wetgeving tegen te houden of te veranderen. Het naast zich neer leggen door het parlement van het veto van president Abdullah Gül over verlaging van straffen voor schuldigen van het voetbal omkoopschandaal is daarvan een voorbeeld.
De klad zit er goed in. Op het gebied van democratische hervorming, spreiding van economische activiteiten, verandering van het juridisch systeem en een nieuwe grondwet wordt nauwelijks nog vooruitgang geboekt en wetgeving komt niet van de grond.
Persvrijheid en het buitenlands beleid ten aanzien van bv. Israël, Syrië, Irak en Iran zijn ook heikele thema's voor de regering Erdoğan.
En dan bestaat er natuurlijk nog de eventuele toetreding tot Europa op de politieke agenda. De harmonisatiewetgeving voor aanpassing aan Europese regels ligt op heel veel dossiers gewoon stil. En de oppositie van Frankrijk en Duitsland tegen toetreding van Turkije samen met het komende voorzitterschap van Grieks Cyprus als voorzitter van de EU zou de zaak wel eens helemaal kunnen doen bevriezen.
Ik denk dat het verstandig zou zijn als Erdoğan de toenadering tot Europa wat nieuw leven in zou blazen. Hij zou zich daarmee kunnen verzekeren van nieuwe financiële injecties en ondersteuning van verschillende projecten op het gebied van harmonisatie en daarmee van steun voor zijn binnenlands beleid.
Hij zou bv. zijn bezwaren tegen het voorzitterschap van Grieks Cyprus kunnen laten vallen. M.a.w. hij zou het Erdoğangambiet kunnen spelen.

Een soort eureka

Mij wordt nog weleens toegevoegd dat ik zo nieuwsgierig ben als ik om uitleg vraag of ergens het naadje van de kous van wil weten. Zelf vind ik dat absoluut niet en ik zal die aantijging dan ook iedere keer vehement ontkennen en tegenspreken.
Niet alleen omdat ik vind dat nieuwsgierigheid een tamelijk negatieve eigenschap is die ik zeker niet wens te bezitten. Nieuwsgierigheid heeft naar mijn idee namelijk altijd iets te maken met kennis willen nemen van menselijke relaties en omstandigheden op het niveau van roddel. En aangezien ik in dat soort zaken beslist niet geïnteresseerd ben, zal ik me dus altijd blijven verdedigen tegen deze beschuldiging.
Het is beslist waar dat ik vaak om uitleg vraag, dat ik graag kranten lees, dat ik zo veel mogelijk informatie tot me neem, dat ik bepaalde tijdschriften uitpluis, dat ik oplettend om me heen kijk en dat ik graag en scherp waarneem. En zeker hier in Turkije heb ik die neiging nog verder ontwikkeld. Mijn verklaring daarvoor is dat ik de wereld wil begrijpen. Ik voel me dan meer op mijn gemak, misschien ook wel veiliger en het anticiperen op gebeurtenissen en ontwikkelingen gaat me dan gemakkelijker af. En aangezien ik de Turkse taal onvoldoende meester ben om alles perfect te kunnen lezen en begrijpen en ik de historische en culturele achtergronden bij lange na niet allemaal ken of juist weet te interpreteren stel ik mijn vragen.
Soms lees ik iets of zie ik iets waarvan ik me niet meteen herinner wat het precies inhoudt of betekent. Maar daarvan weet ik soms wel dat ik het al eens eerder tegengekomen ben of het al eens eerder gevraagd heb. En op dat moment realiseer ik me dat mijn geheugen me in de steek laat. Helaas. En ik heb het idee dat me het de laatste tijd vaker overkomt dan enige tijd geleden.
Vroeger overkwam me dat ook wel eens. Maar als je tijdens een praatje tegenover een vreemd gehoor stond en een bepaald woord schoot je niet te binnen dan was het niet zo moeilijk om daar een ander woord voor te vinden of een andere zinswending te gebruiken of een andere omschrijving. En ik vermoed dat iedereen dat wel eens heeft. Ter geruststelling wordt dan vaak gezegd dat dat soort vergeetachtigheid niet verontrustend hoeft te zijn.
Het gebeurt me dus wel vaker tegenwoordig. Het verontrust me niet. Het hoort erbij. Maar lastig kan het soms wel zijn. En er volledig aan toegeven wil ik ook niet . En ik probeer naderhand dan ook beslist het vergeten woord (daar gaat het meestal om) terug te vinden. Soms gebeurt dat vrij snel en soms heb ik een of andere associatie nodig. Vragen doe ik in dat geval niet omdat ik denk dat het zelf vinden een positief effect kan hebben.

Enige dagen geleden kwam ik in de buurt van Bodrum langs een parkeerterrein. Er stonden vier vrachtwagens met open laadbak. De zijkanten en achterkant waren met schotten hoog opgebouwd. In het midden, van voor naar achter, was een extra verhoging gemaakt van buizen waarover een groot, blauw zeildoek was gespannen als het zadeldak van een huis.
Zulke wagens had ik vaker gezien. Maar waar, wanneer en onder welke omstandigheden schoot me even niet te buiten. Ik kwam niet verder dan dat ze misschien voor vervoer van slachtdieren voor het offerfeest zouden kunnen zijn. Maar er was geen offerfeest. Ik pijnigde mijn hersens nog wat maar kwam op dat moment niet aan de verlossing.
Gisteren liep ik langs de stal van een boerderij bij mij in de buurt. Ik rook de koeien en de geur van mest. En ja, daar was het. Vorig jaar had ik naast een bovengenoemde vrachtwagen gestaan waar een vergelijkbare lucht uit kwam. Het was op het terrein waar de jaarlijkse kamelenworstelwedstrijden worden gehouden. De kamelen worden in die vrachtwagens vervoerd. Vandaar die verhoging in het midden van de laadbak.
Toch wel een zekere opluchting.

Ons bent zunig

Volgens sommige medici, huisartsen, allergologen en andere internisten, zijn veel moderne huishoudens te schoon geworden. Vooral kinderen hebben daar (soms later) last van omdat ze onvoldoende in contact komen met bacteriën en virussen. Ze bouwen dan geen weerstand meer op hetgeen de laatste tijd resulteert in een duidelijke toename van het aantal kinderen met een allergische aandoening. In gezinnen met meer kinderen komen minder allergieën voor en crèchebezoek lijkt voor het opbouwen van een betere weerstand een goed middel.
Het bovenstaande betekent niet dat we de hygiëne in keuken en toiletruimte wel minder serieus zouden kunnen nemen. In de keuken is de kans op bedorven eten en voedselvergiftiging altijd aanwezig en dat kan zeer ernstige gevolgen hebben. Dus de keuken goed schoonhouden blijft een must en het veelvuldig gebruik van de afwasmachine is zeer aan te raden.
En ook is het niet verstandig om een loopje te nemen met de hygiëne in de toiletruimte.
Kennissen van me zijn zo schoon op hun huis dat de vrouw des huizes nog een keer extra de keuken schoonmaakt als de werkster geweest is. En de heer des huizes heeft zich de taak toegeëigend dat ook met de twee toiletruimtes in hun huis te doen. Hij gaat daarbij heel grondig te werk en gebruikt plastic handschoenen en doekjes die hij na de schoonmaakbeurt allemaal weggooit. En voor de toiletpotten gebruikt hij een wegwerp wc-borstel. Nooit geweten dat die bestonden tot hij ze me liet zien. Te koop in verpakkingen van 10 voor ongeveer 2 euro per stuk.
Toen ik enige tijd terug bij hen op bezoek was, ontmoette ik daar een Schots echtpaar dat hier in Turkije een vakantiewoning bezit. De vrouw was in Edinburgh in Schotland jarenlang werkzaam geweest als leidinggevende in de verzorging en de thuishulp. Ze vertelde het een en ander over haar werk en op een gegeven moment kwam het gesprek op werksters. Haar oude werkster was gestopt en ze was op zoek naar een nieuwe betrouwbare, "schone" werkster voor hun vakantiewoning. En de vraag was of we iemand kenden waar we tevreden over waren die eventueel ook hun woning zou willen schoonhouden. Mijn kennissen vertelden dat ze best tevreden waren maar dat ze voor de zekerheid toch altijd nog wat extra aandacht aan de keuken en de toiletten besteedden nadat de werkster vertrokken was.
De bezoekster kwam met een aantal verhalen uit haar praktijk op de proppen. Ze kon prachtig vertellen en haar Schotse accent maakte de verhalen voor mij nog aantrekkelijker.
Een van de gezinshulpen waar ze de leiding over had was op een gegeven moment bij haar gekomen om verslag te doen . Ze werkte al geruime tijd voor een bejaard echtpaar waarvoor ze iedere week een dag het huis verzorgde en schoonmaakte. Op een gegeven moment had ze aan haar klanten voorgesteld een nieuwe wc-borstel aan te schaffen. De oude borstel begon slijtageverschijnselen te vertonen en zag er ook niet meer al te fris uit.
Maar haar voorstel deed de wenkbrauwen van het bejaarde stel fronsen en viel duidelijk niet in goede aarde.
"Dat is toch absoluut nog niet nodig," zei de bejaarde Schotse, "en versleten is hij toch ook nog niet?" "En," ging ze verder, "die borstel is trouwens hartstikke schoon. Want elke keer als ik hem gebruikt heb, stop ik hem bij de vaat in de afwasmachine."

Eiwitrijk

Varkenshouden in Turkije is niet eenvoudig. Een vergunning voor een varkensstal wordt niet meer afgegeven. Er bestaat er voor zo ver ik weet nog slechts een. Maar het zou heel goed kunnen zijn dat dat alleen uit medisch oogpunt is. Varkens staan wat betreft de genetica tamelijk dicht bij de mens en cellen, huid, hartkleppen en andere organen kunnen misschien wel van pas komen. Het varken is onrein maar in tijden van nood of uit medisch oogpunt rust er geen taboe op.
Een varken als huisdier zoals in sommige West-Europese landen veelvuldig voorkomt is hier in Turkije op z'n zachtst gezegd tamelijk ongebruikelijk. Duizenden jaren geleden werden wilde dieren gedomesticeerd omdat het gemakkelijker was ze dicht bij huis te hebben dan er dagenlang achteraan te moeten jagen. Het werden gebruiksdieren, paard of os, of dieren die een plaats innamen in de dagelijkse voeding, schaap of geit. Zo ook natuurlijk het varken. Maar niet overal op de wereld. In sommige godsdiensten worden bepaalde dieren onrein genoemd. En voor moslims is het varken onrein en als gebruiksdier was het beest absoluut nutteloos (ik weet trouwens niet of er ook truffels in Turkije groeien).
Maar de laatste jaren zie je toch dat hier het aantal varkentjes of biggetjes als huisdier excessief toeneemt. En dan bedoel ik niet die kleine Vietnamese hangbuikzwijntjes, die het zo lekker schijnen te vinden als je met ze knuffelt, en ook niet die kleine roze onderkruipsels waarvoor het moederdier geen plaats heeft vanwege het doorgefokte geboorte aantal.
Nee het gaat om een soort biggetje dat al minstens een jaar of zestig bijzonder populair is in een aantal westerse landen als huisdier. Heel gemakkelijk te houden, heeft weinig verzorging nodig, houdt zichzelf schoon en heeft aan weinig ruimte voldoenden. Slechts een probleem. Net als de mens kan het beestje zelf geen vitamine C aanmaken dus daar zal in de verzorging wel rekening mee gehouden moeten worden. Het beestje schijnt nu ook in Turkije steeds meer aan populariteit te winnen.

Dit jaar ben ik van plan om met vakantie naar Peru te gaan. Daar en ook in andere landen als Argentinië, Bolivia en Ecuador worden de beestjes als huisdier gehouden zoals kip of eend hier. Ze leven van de restjes die van de maaltijden overblijven en lopen vrij rond over het erf en in huis. De beestjes worden niet zwaarder dan 1500 gram en zijn heel vriendelijk in de omgang. Ook bestaan er in die landen boerderijen waar ze op grote school gefokt worden. Het lijkt me in interessant om dat eens met eigen ogen te aanschouwen.

Neem 4 of 5 cuys (koeis). Als je geen geslachte exemplaren kan krijgen is het heel simpel ze zelf te prepareren. Kook de cuys enige tijd in water tot de huid loslaat en verwijder vervolgens alle organen. Maak een marinade van peper, zout en komijn en een beetje olie en smeer de diertjes daar grondig mee in.
Kook 2 kilo in plakjes gesneden aardappelen en gebruik het kookwater voor een saus met olie, 6 pepers, 8 teentjes knoflook en 50 gram bloem.
Bak de cuys in de koekenpan met een beetje olie of op de mangal.
Serveer de gebraden cuys met de aardappelschijfjes en overgoten met de saus.

Ik ben benieuwd hoeveel Guinese biggetjes de kerstdagen en oud en nieuw overleefd hebben.
Geniet ervan zolang het nog kan, want de Nederlandse caviapolitie van de PVV zal hier binnenkort vast paal en perk aan willen stellen.
"Harry, heb jij Moos nog ergens zien rondlopen"?
"Nee Els, ik heb hem al een poosje niet meer gezien!"

Tsjonge jonge

Dat ziet er goed uit. De minimumlonen gaan in 2012 in Turkije met in totaal 12 procent omhoog. Voor werknemers ouder dan 16 jaar zal het netto minimumloon de eerste zes maanden van het jaar 701 TL gaan bedragen. Een verhoging van 5.9%. De tweede helft van het jaar komt daar een verhoging van 6.1% bovenop en dan is het netto minimumloon 740 TL.
Onder de 16 jaar is dat respectievelijk 610 en 643 TL.
Dat is een behoorlijke verhoging. En als we bv. de lonen vergelijken met een jaar of vijf geleden toen het minimumloon netto ongeveer 450 TL bedroeg een aanzienlijk hoger bedrag.
Maar, het lijkt echter mooier dan de werkelijkheid is. In de afgelopen 5 jaar was de geldontwaarding ruim 40 %. Alleen al dit jaar gaan de voedselprijzen op jaarbasis meer dan 20% omhoog. Sigaretten werden in oktober gemiddeld ruim 30% duurder. De prijs van eieren gingen in september 40% omhoog. Elektriciteit met 10%. Zo maar een paar voorbeelden.
Al met al is men er dan helemaal niks op vooruit gegaan. Nee achteruit.
We kennen allemaal natuurlijk de prachtig beoordeelde ontwikkeling van de Turkse economie. Turkije mag tegenwoordig zelfs in de G-20 vergaderingen aanzitten. Maar de positieve effecten van die economische vooruitgang zijn niet bij iedereen terechtgekomen. Misschien heeft iedereen er een beetje voordeel van op het gebied van gezondheidszorg of onderwijs. Maar de meeste mensen met de lage inkomens merken er niets van in hun portemonnee. Hooguit dat wat je hebt sneller verdwenen is. De kosten van levensonderhoud zijn in het totaal echt niet veel lager dan in Nederland en andere West-Europese landen.
Zoals altijd en overal komen de voordelen van de vooruitgang voor het grootste gedeelte bij de happy few terecht en niet bij Jan de Arbeider.
Ondanks de verbeterde economie is het werkloosheidscijfer niet afgenomen. Officieel is 10% werkloos. Maar dat zijn alleen de officieel geregistreerden. Heel veel mensen laten zich niet registreren of waren werkzaam in de grijze economie. Totaal zou het om meer dan 20% werklozen gaan.
En ja dit allemaal in ogenschouw nemend kan men er ook niet gek van opkijken als blijkt dat 1 op de 5 kinderen in Turkije in armoede leeft (volgens de VN) en dat betreft dan 20 % van de bevolking te weten ongeveer 16 miljoen mensen.
Het Turkse bureau voor statistieken (TürkStat) heeft vorig jaar berekend dat in een gezin van 4 personen. Vader moeder en twee werkende kinderen iedereen eigenlijk 900 TL zou moeten verdienen om als gezin niet onder de armoedegrens uit te komen. Dat blijkt dus overduidelijk heel vaak niet te lukken.
De regering van minister-president Recep Tayyip Erdoğan slaagt er niet in om het werkloosheidscijfer naar beneden te krijgen en doet onvoldoende aan armoedebestrijding. Beide zaken geven aanleiding tot veel onrust, spanning en criminaliteit in het land.
Zou het nu zo kunnen zijn dat bepaalde mensen geen voeling hebben met de maatschappij of trekken ze zich er niets van aan? Of stoken ze het vuurtje een beetje op?
Op de zelfde dag dat het minimumloon werd verhoogd met 5% werd er in het parlement een wet aangenomen waarin bepaald werd dat het pensioen van oud parlementsleden verhoogd wordt van 5.300 TL naar 7.700 TL. Een verhoging van 45%.