Nederlands: koewie (kort gekef) en joeek (langer aangehouden).
Duits: mannetje, guhg, guuig, of gwuaig en dan miju of miau
ook: gluui of goojahui
Engels: kee-ik
Italiaans: hu-u-ou
Frans: kiou kiou of kiwitt
Esperanto: ki-i-ik of ki-iu
Turks: kukumav
Vanmorgen werd ik gewekt door de kukumav. In oktober en november hoor ik hem heel vaak. Meestal zit hij hoog in een oude olijfboom, maar ook weleens op de schoorsteen van het huis aan de overkant. Daarna hoor ik hem nooit meer zo hard roepen maar soms zie ik hem ’s avonds wel op het dak van de buren.
Volgens de vogelgidsen en kenners op het internet is het een mannetje dat zo roept. Misschien laat hij alvast aan de vrouwtjes weten waar hij woont, zodat ze hem in het voorjaar snel kunnen vinden.
Soms maakt hij zich heel druk en roept lange tijd, heel snel achter elkaar zijn eigen naam:
Kukumav, kukumav, kukumav. Dat is steenuil in het Turks. Mijn Turks is niet zo best maar dit versta ik uitstekend.
Het is wel heel grappig dat een steenuil in vrijwel elke taal iets anders roept. Althans weer volgens de vogelgidsen en internetvogelaars. Soms is het zo anders en zo verschillend van mijn kukumav dat het wel een ander soort vogel lijkt. Wat te denken van het Engelse kee-ik of het Italiaanse hu-u-au. De Duitse steenuil heeft een heel uitgebreid repertoire, maar guhg guhg miau heeft er wel iets van weg.
Maar ik zou wel heel erg gek opkijken als ik op een ochtend wakker zou worden geroepen met: ki-i-ik, ki-i-ik (Esperanto).
woensdag 6 april 2011
Straathonden
Op een warme voorjaarsdag wandelden we door de hoofdstraat van Bodrum. We kwamen bij een van de weinige stoplichten en naast ons stonden auto’s te wachten op het groene licht. Plotseling zagen we onder de voorste auto een jong hondje liggen. We waarschuwden de chauffeur zodat we het diertje veilig tussen de wielen vandaan konden halen.
Ja, wat doe je er dan mee? Je kan het beestje naar een dierenopvang brengen, of afgeven bij een dierenarts. Maar zo gauw je zo’n mormel van een wisse dood hebt gered, ontstaat er een speciale band en wil je ook verder voor het diertje zorgen.
We gingen naar de dierenarts waar het beestje een onderzoekje onderging. Hij, ja dat hadden we intussen wel gezien, kreeg van ons een naam en daarna een hondenpaspoort en zijn eerste spuiten tegen van alles en nog wat. Verder kochten we puppyvoer en een halsband. De dierenarts schatte het hondje een week of acht oud, een straathond met een driekleurige vacht. Zwart, bruin en wit met een grappige tekening op zijn kopje.
De dierenarts veronderstelde dat iemand het beestje bij het stoplicht, terwijl hij of zij voor rood moest wachten, uit de auto had gezet in de hoop dat hij niet vermorzeld zou worden onder de wielen en dat iemand zich over hem zou ontfermen. Hetgeen dus ook gebeurde.
De hond groeide voorspoedig op. Het was een heel lief beest. Alleen werd hij agresssief als je bij hem in de buurt kwam als hij stond te eten. Dan probeerde hij te bijten. En dat konden we hem met geen mogelijkheid afleren.
Hij bewaakte het huis, blafte wanneer dat nodig was en was bevriend met iedereen die hij vaker had gezien.
Als een wervelwind vloog hij door de tuin en als een zeehond ging hij te keer als we gingen zwemmen.
Dagelijks mocht hij een paar uurtjes de tuin uit om te spelen met andere honden uit de buurt.
Helaas is hier niet iedereen gediend van honden. Ook al doen ze niets toch worden ze vaak met stenen bekogeld of met stokken geslagen. Ook komt het regelmatig voor dat honden vergiftigd worden.
Op een dag vond ik onze Kaya dood in de tuin. Naast een hoop dunne ontlasting en met een heleboel schuim op zijn bek.
Ja, wat doe je er dan mee? Je kan het beestje naar een dierenopvang brengen, of afgeven bij een dierenarts. Maar zo gauw je zo’n mormel van een wisse dood hebt gered, ontstaat er een speciale band en wil je ook verder voor het diertje zorgen.
We gingen naar de dierenarts waar het beestje een onderzoekje onderging. Hij, ja dat hadden we intussen wel gezien, kreeg van ons een naam en daarna een hondenpaspoort en zijn eerste spuiten tegen van alles en nog wat. Verder kochten we puppyvoer en een halsband. De dierenarts schatte het hondje een week of acht oud, een straathond met een driekleurige vacht. Zwart, bruin en wit met een grappige tekening op zijn kopje.
De dierenarts veronderstelde dat iemand het beestje bij het stoplicht, terwijl hij of zij voor rood moest wachten, uit de auto had gezet in de hoop dat hij niet vermorzeld zou worden onder de wielen en dat iemand zich over hem zou ontfermen. Hetgeen dus ook gebeurde.
De hond groeide voorspoedig op. Het was een heel lief beest. Alleen werd hij agresssief als je bij hem in de buurt kwam als hij stond te eten. Dan probeerde hij te bijten. En dat konden we hem met geen mogelijkheid afleren.
Hij bewaakte het huis, blafte wanneer dat nodig was en was bevriend met iedereen die hij vaker had gezien.
Als een wervelwind vloog hij door de tuin en als een zeehond ging hij te keer als we gingen zwemmen.
Dagelijks mocht hij een paar uurtjes de tuin uit om te spelen met andere honden uit de buurt.
Helaas is hier niet iedereen gediend van honden. Ook al doen ze niets toch worden ze vaak met stenen bekogeld of met stokken geslagen. Ook komt het regelmatig voor dat honden vergiftigd worden.
Op een dag vond ik onze Kaya dood in de tuin. Naast een hoop dunne ontlasting en met een heleboel schuim op zijn bek.
Motorhelm
’s Zomers kan het aan de Middellandse Zeekust van Turkije behoorlijk warm worden. Temperaturen van 35 tot 40 graden Celsius zijn dan beslist geen uitzondering. Heerlijk zou je zeggen.
Maar echt niet voor mensen die ook nog moeten werken. En lichamelijke arbeid wordt dan helemaal wel erg zwaar. Ook voor mensen die dergelijke temperaturen wel gewend zijn.
Maar ook mensen in het verkeer hebben het dan niet gemakkelijk. Dat geldt voor automobilisten die tegenwoordig toch vrijwel allemaal airco in hun voertuig hebben. Maar dat geldt in het bijzonder voor berijders van motorvoertuigen.
Op een motor is het dragen van een helm verplicht, hoewel lang niet iedereen zich aan dit voorschrift houdt. En bij genoemde temperaturen is het absoluut geen pretje om, ondanks ventilatie en stroomlijn, zo’n ding op je hoofd te moeten hebben.
Veel rijders hebben daar wel iets op gevonden. Ze hangen hun helm aan het bagagerek of aan het stuur van hun motor. Ze hebben dan in elk geval hun helm bij zich als de politie moeilijk zou gaan doen.
Ik kwam echter tot de ontdekking dat de politie in dit opzicht vrij soepel en creatief met de verkeersregels omgaat.
Je mag er verder trouwens van uitgaan dat de politie en in dit geval de motoragenten het goede voorbeeld zullen geven. Tenslotte is dat ook een taak van de politie.
En ja hoor, de motoragenten geven een voorbeeld: Als het heel erg warm is hangen ze zelf ook vaak hun helm aan hun arm of aan het stuur of het bagagerek van hun motor.
Maar echt niet voor mensen die ook nog moeten werken. En lichamelijke arbeid wordt dan helemaal wel erg zwaar. Ook voor mensen die dergelijke temperaturen wel gewend zijn.
Maar ook mensen in het verkeer hebben het dan niet gemakkelijk. Dat geldt voor automobilisten die tegenwoordig toch vrijwel allemaal airco in hun voertuig hebben. Maar dat geldt in het bijzonder voor berijders van motorvoertuigen.
Op een motor is het dragen van een helm verplicht, hoewel lang niet iedereen zich aan dit voorschrift houdt. En bij genoemde temperaturen is het absoluut geen pretje om, ondanks ventilatie en stroomlijn, zo’n ding op je hoofd te moeten hebben.
Veel rijders hebben daar wel iets op gevonden. Ze hangen hun helm aan het bagagerek of aan het stuur van hun motor. Ze hebben dan in elk geval hun helm bij zich als de politie moeilijk zou gaan doen.
Ik kwam echter tot de ontdekking dat de politie in dit opzicht vrij soepel en creatief met de verkeersregels omgaat.
Je mag er verder trouwens van uitgaan dat de politie en in dit geval de motoragenten het goede voorbeeld zullen geven. Tenslotte is dat ook een taak van de politie.
En ja hoor, de motoragenten geven een voorbeeld: Als het heel erg warm is hangen ze zelf ook vaak hun helm aan hun arm of aan het stuur of het bagagerek van hun motor.
Kamelenworst
Vorige maand heb ik voor het eerst van mijn leven kamelenworst gegeten. Bij ons in het dorp in Turkije wordt jaarlijks een folkloredag gehouden waarop kamelenworstelen de belangrijkste activiteit is. En tijdens die dag staan op het feestterrein enkele kraampjes waar kamelenworst wordt verkocht.
Varkensvlees is hier bijna niet te koop en andere worst is altijd afkomstig van bv. rund, kalf of kalkoen. Daarom wilde ik absoluut de kamelenworst weleens een keer proberen.
En ik moet zeggen dat het wat mij betreft lekkerder was dan de andere soorten worst die ik vaker gegeten had. Kamelenworst is vet en heeft een wat sterkere, scherpere en meer kruidige smaak dan de andere soorten.
Terug naar het feestterrein. Het kamelenworstelen is een eeuwenoude traditie. Maar toen ik jaren geleden voor het eerst in Turkije kwam, had ik er nog nooit van gehoord. Ik kende wel het worstelen van Turkse mannen in een strakke leren broek en met hun met olijfolie ingevette lichamen.
En toen iemand mij vroeg om mee te gaan naar het kamelenworstelen dacht ik dat zij een grap met een nieuwkomer wilde uithalen. Ik zag glibberige, oliegladde kamelen in een leren broek voor me.
Toen vertelde ik dat ik weleens bij het olifantenworstelen was geweest maar dat ik daar niet zo veel aanvond. Er werd verder niet op de vraag doorgegaan en we hebben niets afgesproken.
Een paar dagen daarna liep er door ons dorp een man met een prachtig opgetuigde kameel aan een leidsel door de straat. De éénbultige kameel, dus eigenlijk een dromedaris voor Nederlandse begrippen, had een prachtig hoofdstel met een muilkorf om en een schitterend paarsgekleurde deken over zijn rug. Daarop droeg hij een enorm zadel en achter op de deken stond in grote goudkleurige letters zijn naam en plaats van herkomst.
Hij was op weg naar het kamelenworstelen.
Varkensvlees is hier bijna niet te koop en andere worst is altijd afkomstig van bv. rund, kalf of kalkoen. Daarom wilde ik absoluut de kamelenworst weleens een keer proberen.
En ik moet zeggen dat het wat mij betreft lekkerder was dan de andere soorten worst die ik vaker gegeten had. Kamelenworst is vet en heeft een wat sterkere, scherpere en meer kruidige smaak dan de andere soorten.
Terug naar het feestterrein. Het kamelenworstelen is een eeuwenoude traditie. Maar toen ik jaren geleden voor het eerst in Turkije kwam, had ik er nog nooit van gehoord. Ik kende wel het worstelen van Turkse mannen in een strakke leren broek en met hun met olijfolie ingevette lichamen.
En toen iemand mij vroeg om mee te gaan naar het kamelenworstelen dacht ik dat zij een grap met een nieuwkomer wilde uithalen. Ik zag glibberige, oliegladde kamelen in een leren broek voor me.
Toen vertelde ik dat ik weleens bij het olifantenworstelen was geweest maar dat ik daar niet zo veel aanvond. Er werd verder niet op de vraag doorgegaan en we hebben niets afgesproken.
Een paar dagen daarna liep er door ons dorp een man met een prachtig opgetuigde kameel aan een leidsel door de straat. De éénbultige kameel, dus eigenlijk een dromedaris voor Nederlandse begrippen, had een prachtig hoofdstel met een muilkorf om en een schitterend paarsgekleurde deken over zijn rug. Daarop droeg hij een enorm zadel en achter op de deken stond in grote goudkleurige letters zijn naam en plaats van herkomst.
Hij was op weg naar het kamelenworstelen.
Ibo Tatlıses
Op de avond van 14 maart 2011 werd Ibrahim Tatlıses bij het verlaten van een televisiestation nabij Istanbul vanuit een rijdende auto in zijn hoofd geschoten.
Ibo is een 58-jarige volkszanger of zanger van het volk. Hij is ontzettend populair in Turkije. Geboren in Urfa. Zijn vader was Koerd en zijn moeder was Arabisch, meen ik.
Ibrahim werkte als jongeman aanvankelijk als arbeider in de bouw waar hij al zingend zijn werk deed. Zo is hij ooit ontdekt.
Daarna ging het met zijn carrière heel snel bergopwaarts. Hij werd filmacteur, maakte een groot aantal platen en trad ontzettend veel op. Hij zong in het Turks en Koerdisch.
Naast zijn artistieke loopbaan was hij ook zakelijk zeer succesvol. Allerlei ondernemingen bouwde hij op. Op het gebied van film, theater, muziek, toerisme, in de bouw en nog veel meer. Een heel imperium. En vandaar ook één van zijn bijnamen: Imperator.
Zijn privé-leven verliep mijns inziens iets minder fortuinlijk met een viertal huwelijken, tal van affaires en ruzies. Hij schijnt een van zijn ex-vrouwen neergeschoten te hebben, of zou dat hebben laten doen. Een zoon werd voor wapenbezit en gebruik opgepakt. Hij werd zelf enkele malen aangehouden voor ongeoorloofd wapenbezit, voor schieten in de lucht en voor geweldpleging. En dat was nog niet alles. Er zijn ook artikelen in de pers verschenen waarin hij maffiabaas genoemd wordt.
Na de aanslag werd hij naar een ziekenhuis gebracht waar hij enkele malen geopereerd werd. Hij maakt het momenteel weer behoorlijk goed. Of hij weer volledig zal herstellen is nog niet te voorspellen. Hij schijnt linkszijdig verlamd te zijn. Maar er is goede hoop op herstel.
Ibo ontving in het ziekenhuis ontzettend veel bloemen, post, steunbetuigingen en bezoek.
Voor het ziekenhuis werden enkele grote tenten opgebouwd waar bezoekers gratis door 'Tatlıses kebab' op lahmacun werden getrakteerd.
Onlangs ging zelfs minister-president Erdoğan bij hem op bezoek in het ziekenhuis. En ook werd bekend dat Ibo zich bij de volgende verkiezingen voor het parlement als kandidaat voor de AKP van Erdoğan verkiesbaar wil stellen. Men vermoedt dat hij grote kans maakt om verkozen te worden.
Ibo is een 58-jarige volkszanger of zanger van het volk. Hij is ontzettend populair in Turkije. Geboren in Urfa. Zijn vader was Koerd en zijn moeder was Arabisch, meen ik.
Ibrahim werkte als jongeman aanvankelijk als arbeider in de bouw waar hij al zingend zijn werk deed. Zo is hij ooit ontdekt.
Daarna ging het met zijn carrière heel snel bergopwaarts. Hij werd filmacteur, maakte een groot aantal platen en trad ontzettend veel op. Hij zong in het Turks en Koerdisch.
Naast zijn artistieke loopbaan was hij ook zakelijk zeer succesvol. Allerlei ondernemingen bouwde hij op. Op het gebied van film, theater, muziek, toerisme, in de bouw en nog veel meer. Een heel imperium. En vandaar ook één van zijn bijnamen: Imperator.
Zijn privé-leven verliep mijns inziens iets minder fortuinlijk met een viertal huwelijken, tal van affaires en ruzies. Hij schijnt een van zijn ex-vrouwen neergeschoten te hebben, of zou dat hebben laten doen. Een zoon werd voor wapenbezit en gebruik opgepakt. Hij werd zelf enkele malen aangehouden voor ongeoorloofd wapenbezit, voor schieten in de lucht en voor geweldpleging. En dat was nog niet alles. Er zijn ook artikelen in de pers verschenen waarin hij maffiabaas genoemd wordt.
Na de aanslag werd hij naar een ziekenhuis gebracht waar hij enkele malen geopereerd werd. Hij maakt het momenteel weer behoorlijk goed. Of hij weer volledig zal herstellen is nog niet te voorspellen. Hij schijnt linkszijdig verlamd te zijn. Maar er is goede hoop op herstel.
Ibo ontving in het ziekenhuis ontzettend veel bloemen, post, steunbetuigingen en bezoek.
Voor het ziekenhuis werden enkele grote tenten opgebouwd waar bezoekers gratis door 'Tatlıses kebab' op lahmacun werden getrakteerd.
Onlangs ging zelfs minister-president Erdoğan bij hem op bezoek in het ziekenhuis. En ook werd bekend dat Ibo zich bij de volgende verkiezingen voor het parlement als kandidaat voor de AKP van Erdoğan verkiesbaar wil stellen. Men vermoedt dat hij grote kans maakt om verkozen te worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)